Galeria zdjęć – Męczeństwo i pogrzeb o. Michała i o. Zbigniewa

W przeddzień rocznicy męczeńskiej śmierci braci z Pariacoto, prezentujemy galerię zdjęć związanych ze śmiercią i pogrzebem przyszłych błogosławionych, którzy zginęli z rąk zbrojnego oddziału Komunistycznej Partii Peru „Świetlisty Szlak”.

[Not a valid template]

Wydarzenia związane z pogrzebem, który odbył się 12 sierpnia 1991 w Pariacoto wspomina o. Szymon Chapiński:

O tragedii w Pariacoto dowiedziałem się dopiero około 3:40 w nocy 10 sierpnia. Przebywałem wówczas w Limie. Szybko zadzwoniłem do Polski, do Boliwii i do Kurii Generalnej, aby przekazać wiadomość o śmierci misjonarzy. Gdy biskup dowiedział się o tym tragicznym wydarzeniu, zawiadomił władze i o świcie była już na miejscu policja. Zgodnie z upoważnieniem władz sądowych podjęto ciała i zdecydowano, że należy je przewieźć do szpitala w Casma, celem dokonania sekcji zwłok. W międzyczasie przyjechał biskup i odprawił mszę za trzech zmarłych - wówczas nie wiedziano jeszcze o czwartym, którego zamordowano w górach. Kiedy jechałem do Pariacoto ze znajomymi z Limy, wszyscy bardzo się bali. Ludzie myśleli, że ta rewolucja to koniec świata.

Już w Casma zgromadziło się mnóstwo ludzi, a gdy tylko przekroczyliśmy pustynię, położoną między Casma a pierwszą obsługiwaną przez nas miejscowością, Cachipampa, zobaczyliśmy tłumy wiernych. Ludzie stali z kwiatami, śpiewali, modlili się. Jadąc z ciałami męczenników, musieliśmy stale przystawać. Do Pariacoto dojechaliśmy dopiero o 15:00. Ludzie czekali tam na ulicach już od 10:00 rano. Śpiewali, modlili się, czuwali. Najbardziej wzruszające było to, że śpiewali przez łzy... O. Michał był tam szczególnie lubiany przez dzieci. Wówczas nie było tam ani telewizji, ani kina, a prąd był tylko w niektórych miejscach. Na katechezę przychodziło bardzo dużo dzieci. Misjonarze wyświetlali tam także różne filmy z taśm, słuchano wspólnie kaset magnetofonowych. O. Michał uczył dzieci i młodzież śpiewać. Sam nawet przetłumaczył piosenkę, którą śpiewał z młodymi w Polsce. Podczas pogrzebu dzieci śpiewały ją, płacząc. To było bardzo wzruszające.

Po przybyciu na miejsce poszedłem do kościoła, gdzie kończono wówczas murowanie sarkofagów. Zdecydowaliśmy z biskupem, że pochowamy ich w kościele. Pogrzeb odbył się w poniedziałek. W kościele było bardzo dużo ludzi. Mimo tego, że w mediach był uprawiany sabotaż. Okoliczne radia powtarzały uporczywie, że ciała Ojców zostaną odwiezione do Polski. Nigdy jednak nie było takich planów, musieliśmy wręcz prostować, że męczennicy pochowani zostaną w Pariacoto. Jednak fałszywa wiadomość szybko się rozeszła i niektórzy ludzie z gór nie przyszli na pogrzeb. Ciała faktycznie zostały wywiezione do Casma w celu dokonania sekcji zwłok, więc ludzie myśleli, że już nie wrócą. Mimo to wiernych było bardzo dużo.

W nocy również działy się bardzo wzruszające rzeczy. Tam jest taki zwyczaj czuwania przy zmarłych, dlatego ludzie całą noc śpiewali, modlili się. Przyjechało kilkunastu księży z Limy, postulanci przygotowali pokoje, siostry przygotowały jedzenie dla przyjezdnych z daleka. Ludzie zmieniali się w kościele, by cały czas był, ktoś, kto będzie czuwać przy ciałach Ojców. Mnie przydzielono pokój o. Zbigniewa. Pamiętam, że nic tam nie ruszałem, nie rozbierałem nawet łóżka, nie dotykałem nic na biurku, wszystko zostawiłem tak, jak było. Wiedziałem, że trzeba będzie to wszystko komisyjnie pozbierać i zabezpieczyć. Co chwilę też chodziłem do kościoła zobaczyć, czy wszystko w porządku. Trzeba pamiętać, że czas w Pariacoto nie był wtedy czasem spokojnym. W pewnym momencie ludzie wołają mnie, żebym szedł do kościoła, bo przyszli ewangelicy. Zapytałem, co robią? Modlą się – odpowiedzieli. Przywitałem ich i podziękowałem im.

Ta droga z Casma do Pariacoto i pogrzeb Męczenników rzeczywiście były wielką manifestacją wiary oraz uznania i miłości do misjonarzy, którzy zginęli w Pariacoto. Pogrzeb był wielkim wydarzeniem (uczestniczyło w nim dwóch biskupów, 50 kapłanów, 70 zakonnic oraz bardzo wielu parafian i wiernych – przyp .red) i już wtedy mówiono – trzeba rozpocząć starania o beatyfikację.

image_pdfimage_print

Comments are closed.